ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਸਿੰਘ - ਇੱਕ ਸੇਵਾਮੁਕਤ ਫੌਜੀ ਸਿਪਾਹੀ ਜੋ 'ਸਾਈਕੋ ਕਿਲਰ' ਬਣ ਗਿਆ - ਕਤਲੇਆਮ ਦੀ ਦੌੜ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇੱਕ ਜਾਂ ਦੋ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਪੀੜਤਾਂ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਫੜ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਅਪਰਾਧ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇ ਪੁਨਰ ਨਿਰਮਾਣ ਦੌਰਾਨ ਵੀ, ਉਹ ਇੱਕ ਪੁਲਿਸ ਅਧਿਕਾਰੀ ਦੀ ਪਿਸਤੌਲ ਖੋਹਣ ਅਤੇ ਭੱਜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੁਲਿਸ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।

ਪੁਲਿਸ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੱਤਿਆ ਦੀ ਮੁਹਿੰਮ ਉਸੇ ਪੈਟਰਨ 'ਤੇ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ ਹੁੰਦੀ ਜੋ ਉਸਨੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ ਸੀ - ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪੀੜਤਾਂ ਨੂੰ ਗੋਲੀ ਮਾਰਨਾ - ਜਿਵੇਂ ਉਸਨੇ 25 ਘੰਟਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਕੋਲ ਕੁੱਲ 10 ਕਾਰਤੂਸ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੱਤ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਅਣਵਰਤੇ ਰਹੇ।

ਤਿੰਨੋਂ ਕਤਲਾਂ ਵਿੱਚ ਢੰਗ-ਤਰੀਕਾ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਸੀ: ਗੋਲੀ ਸਿੱਧੀ ਪੀੜਤ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਚਲਾਈ ਗਈ ਸੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸੀ ਅਤੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਤੋਂ ਸਿਰਫ਼ 13 ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਆਇਆ ਸੀ। ਪਿੰਡ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਡਿਪਰੈਸ਼ਨ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਸੀ; ਉਹ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲ ਝਗੜੇ ਕਰਨ ਲਈ ਜਾਣਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਆਦਤ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣੀ ਸੀ।

ਯੂਪੀ ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਪਿੰਡ ਤਰਹਾਤੂਚਕ ਵਿੱਚ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਸਿੰਘ ਦਾ ਜੀਜਾ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦਾ ਸਰਪੰਚ ਉਸਦੀ ਲਾਸ਼ ਲੈਣ ਲਈ ਚੰਦੌਲੀ ਗਏ।

**ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਦੋ ਘਰ; ਬਜ਼ੁਰਗ ਮਾਪਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ**

45 ਸਾਲਾ "ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ ਕਾਤਲ", ਜਿਸਨੇ ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ ਕਤਲਾਂ ਨਾਲ ਇਸ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਦਹਿਸ਼ਤਜ਼ਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਤਰਨਤਾਰਨ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਪਿੰਡ ਤਰਹਾਤੂਚਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜੱਦੀ ਘਰ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਦਾ ਵੱਡਾ ਪਰਿਵਾਰ - ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਮਾਪੇ, ਦੋ ਭਰਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ - ਇੱਕ ਸੰਯੁਕਤ ਪਰਿਵਾਰ ਇਕਾਈ ਵਜੋਂ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।

ਫੌਜ ਤੋਂ ਸੇਵਾਮੁਕਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮੁੱਖ ਪਰਿਵਾਰਕ ਘਰ ਤੋਂ ਲਗਭਗ 20 ਕਦਮ ਦੂਰ ਸਥਿਤ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾ ਇੱਕ ਪਲਾਟ ਅਲਾਟ ਕੀਤਾ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਇਸ ਪਲਾਟ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਘਰ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਰਮਨਜੀਤ ਕੌਰ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ; ਉਸਦਾ 13 ਸਾਲਾ ਪੁੱਤਰ, ਗੁਰਸੇਵਕ ਸਿੰਘ; ਅਤੇ ਉਸਦੀ 14 ਸਾਲਾ ਧੀ, ਅਸ਼ਵਨੀ ਕੌਰ।

ਯੂਪੀ ਦੇ ਚੰਦੌਲੀ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਹੋਏ ਮੁਕਾਬਲੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਹਮਰੁਤਬਾ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਮੌਤ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਪਰਿਵਾਰਕ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੂੰ ਸੂਚਿਤ ਕੀਤਾ; ਹਾਲਾਂਕਿ, ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ, ਰਮਨਜੀਤ, ਨੂੰ ਅਜੇ ਤੱਕ ਇਸ ਦੁਖਾਂਤ ਬਾਰੇ ਸੂਚਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਿੰਡ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਸਿੰਘ 29 ਅਪ੍ਰੈਲ ਤੱਕ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਬੈਂਕ ਵਿੱਚ ਨੌਕਰੀ ਮਿਲ ਗਈ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲੀ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ - 3 ਮਈ, 2025 ਨੂੰ - ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਮਾਂ, ਨਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਦਾ ਦੇਹਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।

**ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਕੋਲ 10 ਵਿੱਘੇ ਜ਼ਮੀਨ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਖੇਤੀ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ**

ਪਿੰਡ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਖੁਲਾਸਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਫੌਜ ਤੋਂ ਸੇਵਾਮੁਕਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਡਿਪਰੈਸ਼ਨ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਡਾਕਟਰੀ ਇਲਾਜ ਕਰਵਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਅ ਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲ ਘੱਟ ਹੀ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਹਾਲਾਂਕਿ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਮਿਲਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਸ਼ਰਾਬ ਦਾ ਆਦੀ ਸੀ। ਨਸ਼ੇ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਇੱਕ ਵਾਰ ਝਗੜੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਇਆ ਸੀ ਜਿਸ ਦੌਰਾਨ ਗੋਲੀਆਂ ਚਲਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਅਜਿਹੀ ਘਟਨਾ ਬਾਰੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ।

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਭਰਾ ਟਰੱਕ ਡਰਾਈਵਰ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਫੌਜ ਤੋਂ ਸੇਵਾਮੁਕਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਬੈਂਕ ਸੁਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਨੌਕਰੀਆਂ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਣਕਾਰੀਆਂ ਸਾਂਝੀਆਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀਆਂ।"ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਕੋਲ ਲਗਭਗ 10 ਵਿੱਘਾ ਜ਼ਮੀਨ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਸਨੇ ਖੇਤੀ ਲਈ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਰਾਏ 'ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।

**ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਿਆਂ, ਉਸਨੇ ਪੱਗ ਬੰਨ੍ਹੀ ਅਤੇ ਦਾੜ੍ਹੀ ਰੱਖੀ**

ਪਿੰਡ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਦਿਖਾਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਇੱਕ ਅਭਿਆਸੀ ਸਿੱਖ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸਨੇ ਪੱਗ ਬੰਨ੍ਹੀ ਅਤੇ ਦਾੜ੍ਹੀ ਰੱਖੀ। ਸਥਾਨਕ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਡਿਪਰੈਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਪੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਸਨ ਅਤੇ ਦਾੜ੍ਹੀ ਮੁੰਨ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਜਾਂ ਤਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹੇਗਾ ਜਾਂ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਦੇ ਮੌਕਿਆਂ ਦੀ ਭਾਲ ਲਈ ਪਿੰਡ ਛੱਡ ਜਾਵੇਗਾ।

**ਮੈਟਲ ਡਿਟੈਕਟਰ ਉਸਦੇ ਬੈਗ ਵਿੱਚ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਹਥਿਆਰ ਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹੇ**

ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਪੁਲਿਸ ਦੀ ਜਾਂਚ ਤੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ 9 ਮਈ ਨੂੰ, ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਸਿੰਘ ਬਿਹਾਰ ਦੇ ਆਰਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਯਾਗਰਾਜ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਉਸੇ ਦਿਨ, ਉਸਨੇ ਮੁਗਲਸਰਾਏ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ - ਜੋ ਕਿ 153 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੂਰ ਸਥਿਤ ਹੈ - ਜਿੱਥੋਂ ਉਸਨੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ ਸੀ।

ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਰਿਵਾਲਵਰ ਅਤੇ ਇੱਕ ਡਬਲ-ਬੈਰਲ ਬੰਦੂਕ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਬੰਦੂਕ ਦੀ ਬੈਰਲ ਨੂੰ ਆਰਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੈਗ ਦੇ ਅੰਦਰ ਛੁਪਾ ਸਕਿਆ। ਰੇਲਵੇ ਸਟੇਸ਼ਨ 'ਤੇ ਮੈਟਲ ਡਿਟੈਕਟਰ ਲਗਾਏ ਗਏ ਸਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਨਾ ਤਾਂ ਆਰਪੀਐਫ ਸਟਾਫ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਡਿਟੈਕਟਰ ਇਹ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੈਗ ਵਿੱਚ ਦੋ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਉਸਨੇ ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਸਟੇਸ਼ਨ 'ਤੇ ਬਿਤਾਈ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਦੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੇਲਗੱਡੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦੋ ਕਤਲ ਕੀਤੇ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਿਸਨੂੰ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਕਰਵਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।

ਇਹਨਾਂ ਕਤਲਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਗੱਲਾਂ ਸਾਂਝੀਆਂ ਸਨ:

1. ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਆਪਣੇ ਪੀੜਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ।

2. ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਗੋਲੀ ਮਾਰੀ ਗਈ ਸੀ।

3. ਇੱਕ ਕਤਲ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਅਗਲੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਦੀ ਭਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।

**ਕੋਲਕਾਤਾ ਦੇ ਇੱਕ ਬੈਂਕ ਵਿੱਚ ਝਗੜੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੀ ਨੌਕਰੀ ਗੁਆ ਬੈਠਾ; ਫਿਰ ਆਰਾ ਪਹੁੰਚਿਆ**

ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ 2006 ਵਿੱਚ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਭਰਤੀ ਹੋਇਆ ਸੀ। 2021 ਵਿੱਚ, 15 ਸਾਲ ਦੀ ਸੇਵਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸੇਵਾਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਕਾਰਜਕਾਲ ਦੌਰਾਨ, ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਡਬਲ-ਬੈਰਲ ਬੰਦੂਕ ਲਈ ਲਾਇਸੈਂਸ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ।

ਫੌਜ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਇੱਕ ਸੁਰੱਖਿਆ ਏਜੰਸੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਏਜੰਸੀ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਜਾਂ ਦੇ ਬੈਂਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਗਾਰਡ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੇ। ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੋਲਕਾਤਾ ਦੇ ਇੱਕ ਬੈਂਕ ਵਿੱਚ ਤਾਇਨਾਤ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਉਸਦੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਦੀ ਆਦਤ ਕਾਰਨ ਏਜੰਸੀ ਕੋਲ ਉਸਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸ਼ਿਕਾਇਤਾਂ ਦਰਜ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ, ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਅਹੁਦੇ ਤੋਂ ਬਰਖਾਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।

ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ, ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਬਿਹਾਰ ਦੇ ਆਰਾ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਇੱਕ ਬੈਂਕ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਆ ਗਾਰਡ ਦੇ ਅਹੁਦੇ ਲਈ ਅਰਜ਼ੀ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਨੌਕਰੀ ਲੈਣ ਲਈ 29 ਅਪ੍ਰੈਲ ਨੂੰ ਬਿਹਾਰ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬੈਂਕ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਚਾਰ ਜਾਂ ਪੰਜ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਡਿਊਟੀ ਲਈ ਰਿਪੋਰਟ ਕੀਤੀ। ਇੱਥੇ ਵੀ, ਉਹ ਸਟਾਫ਼ ਅਤੇ ਗਾਹਕਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨਾਲ ਝਗੜਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।

ਸਥਿਤੀ ਤੋਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਬੈਂਕ ਮੈਨੇਜਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸਦੀਆਂ ਸੇਵਾਵਾਂ ਦੀ ਹੁਣ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਹੁਣ ਡਿਊਟੀ 'ਤੇ ਆਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਨੌਕਰੀ ਗੁਆਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਆਦਰਸ਼ਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪੰਜਾਬ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਉਹ ਚੰਦੌਲੀ ਅਤੇ ਮੁਗਲਸਰਾਏ ਰੇਲਵੇ ਸਟੇਸ਼ਨਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।